Ik wou dat je hier was

Ik vind het leuk om covers te maken van liedjes die ik zelf mooi vind. Gewoon, om te ervaren hoe het muzikaal en qua productie in elkaar steekt. Daar leer je van. Maar ik doe dat alleen als de tekst toepasselijk is voor Tribute to Joshua. 

Zo ook ‘Wish You Were Here’ van Pink Floyd, een band waar ik ook fan van ben. Het is afkomstig van het beroemde album met dezelfde naam uit 1975. Het nummer, geschreven door bassist Roger Waters en gitarist David Gilmour, gaat over hun oud-bandlid Syd Barrett die toen psychische klachten had. Die verloren rondliep, met afstand van en zonder contact met het sociaal leven, niet in staat onderscheid of keuzen te kunnen maken. 

Eigenlijk zoals je ook bent als je in diepe rouw bent. En natuurlijk is “ik wou dat je hier was” erg toepasselijk, want dat wil je dan ten diepste. Ook de passage ‘we’re just two lost souls swimming in a fish bowl year after year’ vond ik erg beeldend getroffen. Want zo is het ook als je als ouders achterblijft als je kind is overleden. 

Ook deze versie die ik gemaakt van het nummer is redelijk getrouw aan het origineel.

Naar het lied luisteren kan door op de lila knop met witte pijl in de player hieronder te klikken. 

De tekst vind je hier.

René Toonen · Wish You Were Here [cover]

Spoedig komt het licht

Ik ben een rechtgeaarde fan van de groep Yes. Ik heb eerder al een cover van hun nummer ‘Onward’ gedaan. De teksten worden vaak geschreven door zanger Jon Anderson zijn teksten zijn vaak cryptisch en spiritueel getint.

Yes is niet bepaald mainstream, daarom was ik verrast toen ik het nummer ‘Soon’ hoorde tijdens de uitvaart van de broer van mijn zwager op het moment dat de kist uit de kerk werd gedragen. Hij was waarschijnlijk ook een fan van Yes. Misschien was ik een van de weinigen die het kende, maar de serene sfeer van het nummer miste zijn uitwerking niet. Ik vond ook dat de tekst van het nummer ook in deze context goed uitgelegd kon worden. 

‘Soon’ (geschreven door Jon Anderson) is eigenlijk het slotdeel van het grotere nummer ‘The Gates of Delirium’ (geschreven door alle bandleden) dat op het album ‘Relayer’ staat. Het hele nummer gaat eigenlijk over de waanzin van oorlog; ‘Soon’ daarentegen gaat over de hoop dat de oorlog, de donkerte spoedig (soon) voorbij zal zijn, dat het licht en de vrede dan komt. Dat we daar zelf een rol hebben, met liefde en een open hart.

Maar je kunt het ook gemakkelijk uitleggen dat het lijden van het aardse leven voorbij is en dat je naar het licht (de hemel) gaat.

Sinds die uitvaart had ik het nummer in mijn achterhoofd om er een cover van te maken voor mijn tribute, omdat het zo prachtig past. Mijn cover is redelijk trouw aan het origineel.

Naar het lied luisteren kan door op de lila knop met witte pijl in de player hieronder te klikken. 

De tekst vind je hier.

René Toonen · Soon [cover]

Uitingen van verbondenheid

Als er iemand gestorven is van wie je veel gehouden hebt, ga je vaak gewoonten - rituelen - ontwikkelen. Om degene en diens leven te herdenken, te eren. Even stil worden en rust vinden. Het geeft steun. Even met warmte aan diegene denken, uiting geven aan je gemis en verdriet en je liefde te betuigen die blijft voortbestaan, dat gouden koord dat blijft bestaan.

Het ritueel maakt ook dat de herinnering aan de dierbare levend wordt gehouden; door de rituelen worden als het ware zelfs nieuwe herinneringen gemaakt.

Het branden van een kaars komt daarbij vaak voor: vuur geeft licht en warmte, maakt het gemis zichtbaar, is een symbool van de liefde en de verbinding tussen aarde en hemel. Dat laatste geldt ook voor branden van wierook, waarbij je gedachten als rook en geur naar de hemel opstijgen. Veel mensen richten ook een speciaal plekje in huis in voor hun dierbare, met een foto, een kaarsje en symbolische spulletjes. Het zijn allemaal uitingen van verbondenheid. 

Mijn nieuwste song 'Expressions of Connection' gaat daarover: de (kleine) dingen die je doet die eigenlijk uitdrukkingen zijn van (nieuwe) verbinding. Ik beschrijf daarin welke rituelen wij hebben. Met het arrangement heb ik geprobeerd het gevoel dat bij rituelen hoort over te brengen. 

Naar het lied luisteren kan door op de lila knop met witte pijl in de player hieronder te klikken. 

De tekst vind je hier.

renetoonen · Expressions Of Connection (Rituals)

Als we elkaar in de hemel zouden tegenkomen

Vandaag is het Vaderdag. Daarom een cover van Eric Clapton, de beroemde Engelse gitarist, zanger en componist die ook een vader van een overleden kind is. Hij verloor zijn toen vierjarige zoon Conor door een tragisch ongeval en schreef daarover toen ‘Tears in Heaven’. Als we elkaar in de hemel weer zien, zou het dan hetzelfde zijn, zou je mijn naam nog weten, zou je me hand pakken en me helpen op te staan, vraagt hij zich vertwijfeld af. Maar ook dat er daar geen tranen meer zijn, maar vrede. En ook dat hij nog door moet leven, hoe zwaar het ook is, dat hij sterk moet zijn en door moet gaan. Het is een geliefd lied geworden. Daarom vroegen we Popkoor Zuilen waar ik toen in zong (en die het ook op het repertoire had staan) dit lied tijdens de uitvaart te zingen.

In de serie covers/uitvaartliederen bleef ik voor mijn versie dichtbij het origineel, met koorpartijtjes die er al in zaten, maar met toevoeging van eigen koorpartijen (zodat het in de basis driestemmig wordt) en van één element uit het koorarrangement van Popkoor Zuilen.

De tekst vind je hier.

Naar het lied luisteren kan door op de lila knop met witte pijl in de player hieronder te klikken. 

renetoonen · Tears in Heaven [cover]

Hoe Joshua aan zijn naam kwam

Vandaag is het zijn geboortedag. Geen betere dag om te vertellen hoe Joshua aan zijn naam kwam. Want daar gaat ‘That’s How You Got Your Name’ over. Dat kun je dan ook in het lied horen, maar ik zal het in het kort vertellen.

Op Nieuwjaarsdag zaten we in de Jacobuskerk, in de wijk waar we een paar maanden daarvoor waren komen wonen. Het Feest van de Heilige Familie stond op de kalender: het gaat over de dag dat Jezus zijn naam kreeg. (Volgens de Joodse traditie wordt een jongetje op de achtste dag na de geboorte besneden en krijgt het zijn naam.) In het Hebreeuws is die ‘Yehoshua’, dat ‘God redt’ betekent. Op zoek naar een naam voor het zoontje dat we verwachtten, resoneerde deze naam bij ons, vooral in de Engelse vorm. Een naam die zowel stoer als vriendelijk is. Een eerdere Jozua (in het Oude Testament: Exodus en Jozua) was de helper en opvolger van Mozes die het Beloofde Land (met name de inname van Jericho is heel bekend, met name door de spiritual) veroverde, een dappere leider. Allemaal mooie eigenschappen.

In mijn lied beschrijf ik het zoals ik het aan hem zou uitleggen. De tekst vind je hier .

Naar het lied luisteren kan door op de lila knop met witte pijl hieronder te klikken. 

renetoonen · That's How You Got Your Name

Ook een kind leeft niet voor zichzelf?

'Niemand leeft voor zichzelf'. Dat is de titel van het lied uit de GvL-bundel dat ook tijdens de uitvaart van Joshua door het Jacobuskoor werd gezongen.

Ook de tekst van dit lied is geschreven door Huub Oosterhuis, de muziek ditmaal door Floris van der Putt. Dit lied wordt vaak gezongen tijdens uitvaarten. Vandaar dat die ook deze keer werd voorgesteld.
Ik heb het opgenomen, omdat het tijdens de uitvaart van Joshua werd gezongen. Vandaar mijn keuze voor het 'kerkelijk' arrangement (in een enigszins 'Taizé-achtige zetting). Ik zou het nu niet zo snel meer laten horen voor de uitvaart van een kind: daarvoor vind ik de tekst veel te zwaar en deze biedt ook geen troost. Nu, ter gedachtenis aan Joshua.
De tekst vind je hier.
Luisteren naar mijn versie kan door op de lila knop met witte pijl hieronder te klikken.

Zoek naar het licht

Normaal gesproken droom ik nooit, althans ik onthoud ze niet. Maar toen we op vakantie waren, werd ik op een ochtend wel wakker met een flard van een droom: “door de barsten schijnt het licht”. Een mooi beeld dat door veel artiesten is gebruikt; de bekendste is denk ik Leonard Cohen. Omdat een onthouden droom voor mij bijzonder is, vond ik dat ik er wat mee moest doen. Dat heeft dus geleid tot ‘Where the Light Gets through’.
In het eerste couplet beschrijf ik hoe je je voelt, nadat je iets vreselijks hebt meegemaakt. Maar juist omdat de muren van de geruïneerde ‘kathedraal’ barsten heeft, kan daar het helende licht doorheen komen.
In het lied beschrijf ik verder aan de hand van natuurverschijnselen manieren om te zien dat er – ondanks het donker – altijd ook licht is. Het is een aan te leren kunst om overal lichtpuntjes te zien. Ik heb dat principe geleerd van schilderes Marloes van Zoelen die zich door donkere perioden in haar leven daar een missie van gemaakt heeft.
En ten slotte: het licht is altijd sterker dan het donker: zelfs het kleinste kaarsje verdrijft de duisternis. Maak er goed gebruik van en - naar Matteus 5:15  – je kunt het zelf ook zijn.
Je kunt naar het lied luisteren door op de lila knop te klikken. De tekst vind je hier.

Dankbaar dankjewel

In ‘There’s No Place’ schreef ik over mijn verdriet over dat er – schijnbaar – geen plaats was voor Joshua. Toch is er ook een andere kant. Want wat werken er toch bijzondere mensen in de zorg! We zijn dankbaar voor wat mensen – professionals en vrijwilligers – voor hem gedaan hebben om hem te helpen bij al zijn drempels en beperkingen. Niets was eenvoudig voor hem, niet zo eenvoudig als het bij andere kinderen min of meer automatisch gaat bij hun ontwikkeling. Na zijn geboorte werd er al gekeken naar de mogelijkheden van zijn handen en voeten, was er aandacht voor hoe hij kon drinken uit een flesje (met speciale speen) en met een gehemelteplaatje. Fysiotherapie om zijn motoriek te stimuleren: te leren omrollen, kruipen, staan en lopen. Logopedie om goed te leren slikken en praten. Kinderartsen, orthodontist, kno-arts en andere specialisten. De medewerksters van de speciale kinderopvang en van de therapeutische groep, de vrijwilligster die elke zaterdag trouw met hem kwam spelen om hem te stimuleren in zijn ontwikkeling.
We zijn dankbaar voor alles wat jullie voor Joshua gedaan hebben, gewoon omdat hij een jongetje was die het nodig had. Dankbaar voor al jullie kennis, inzet, vaardigheden, verzorging, geduld, voor alles wat jullie voor hem – en ons - gedaan en bedacht hebben, tot en met de liedjes tijdens zijn uitvaart. Dat kan je alleen doen als je het vanuit je binnenste zélf graag wilt. Uit liefde voor een ander dus. En dat maakt het heel bijzonder. Een welgemeend dankjewel daarvoor.
De tekst kun je hier lezen; om te luisteren naar het nummer klik je op de paarse knop in de player hieronder.

Behoefte aan licht

Toen we de liedjes selecteerden voor zijn uitvaart, schoot deze al snel bij me binnen. Niet alleen omdat het een nummer van één van mijn favoriete bands is – Transatlantic – en geschreven door één van mijn muzikale helden (Neal Morse). Maar zeker ook vanwege de hartenkreet die erin zit. Want we zaten in een donkere periode, en wisten dat ook de nabije toekomst er donker uit zou zien voor ons. We hadden behoefte aan licht, warmte en troost, van God en van de mensen om ons heen. Dat blijkt ook duidelijk uit het refrein.
Maar uit de coupletten kun je ook nog een andere boodschap lezen. Een boodschap, die ons zou kunnen helpen de pijn en het verdriet te kunnen dragen. Hoe naar de omstandigheden ook kunnen zijn, wacht niet af, doe iets. Laat je niet het slachtoffer worden van wat er met je gebeurd is. Geef het niet op. Wees geen stier die in de arena radeloos rondjes rent tot de genadeklap valt. Ze zijn de film nog aan het draaien en je kunt daarin nog steeds een rol spelen!
Het mag nu donker zijn, maar de zon zal eens schijnen, zoals ze eerder geschenen heeft.
De tekst kun je hier lezen; om te luisteren naar het nummer klik je op de paarse knop in de player hieronder.

Als er geen plaats voor je is...

Eigenlijk waren we constant bezig goede zorg en een plek voor Joshua te krijgen. We wisten natuurlijk wel dat er wat met hem aan de hand was, maar we wilden alles zo gewoon mogelijk. Maar we liepen vaak tegen onmogelijkheden aan.
Zo gaven we hem op bij een reguliere kinderopvang. De leiding beweerde dat zijn schisis – waardoor de voeding wat anders ging en langer duurde – en zijn achterblijvende motoriek geen probleem was. Voor één leidster, die toevallig ook verpleegkundige was, klopte dat ook, maar toen ze op vakantie was, werd het wel een probleem. Hij kostte gewoon te veel tijd. Joshua moest daar dus weg. Gelukkig vonden we een gespecialiseerde kinderopvang, waar hij tot het einde liefdevol ontvangen werd.
Ook vonden we een plek voor hem waar hij mentaal en motorisch intensief gestimuleerd werd, vaak één op één. De hulpverleners waren fantastisch, hij maakte mooie vorderingen en had het ook erg naar zijn zin. Maar omdat hij 4 jaar werd, moest hij daar vanaf. Hij mocht ook niet even blijven, totdat we een goede vervolgplek hadden gevonden. Een kind van die leeftijd moet naar school, maar daarvoor kwam hij niet in aanmerking en er was geen goede plek waar hij wel in zijn ontwikkeling gestimuleerd zou worden.
Als ouders voel je je erg in de steek gelaten. Het is vreselijk als je steeds maar te horen krijgt dat je kind weg moet, opgeruimd als het ware. Een beetje wrang, maar ik heb de concrete verwijzer voor ‘opruimen’ in het liedje verwerkt.
Zou hij gedacht hebben: “Er is geen plek voor me. Misschien is het beter dat ik maar wegga.”
Daar gaat ‘There’s No Place’ over. Klik op de paarse knop in de player hieronder om naar het liedje te luisteren. Wil je de tekst lezen? Klik dan hier. 

Kwetsbaar

Gelukkig sta je er normaal gesproken niet steeds bij stil: hoe kwetsbaar het lichaam en leven van de mens is. Een gezond lichaam dat zonder voortekenen plotseling iets gaat mankeren. Zoals Joshua opeens zeer hoge koorts kreeg.  Eén van de mooiste liedjes over kwetsbaarheid die ik ken, is ‘Fragile’ van Sting. Om de kwetsbaarheid van Joshua tot uitdrukking te brengen, vonden we het gepast dit lied tijdens de uitvaart ten gehore te brengen. Op ons verzoek hebben René van der Horst en Marijke van der Ouderaa, beiden toenmalig van Popkoor Zuilen waarin ik toen ook zong, een mooie, aangepaste versie vertolkt: de tekst van de coupletten hebben we achterwege gelaten, omdat deze niet toepasselijk waren. De tekst van het refrein des te meer. Ze zeggen weleens als er sprake is van verdriet en het regent dat de hemel huilt. Sting zingt ook dat de regen als tranen van een ster vallen, tranen om hoe kwetsbaar we zijn. Bij aanvang van de uitvaart van Joshua, nu bijna 11 jaar geleden, regende het ook. Alsof de hemel ook huilde. Hierbij mijn versie. De (aangepaste) tekst vind je hier.

Als je je belofte niet kunt houden

Als je kind geboren wordt, is het je plicht als ouder het te beschermen tegen alle gevaren van het leven. Dat is dan ook wat we Joshua beloofden. We waren blij dat we voor hem mochten zorgen en wilden hem beschermen. Die belofte zetten we ook op zijn geboortekaartje. Die belofte komt ook aan bod in eerdere liedjes die ik schreef: Sent to Us, On the Day You Were Born en Slipped Away. Omdat Joshua extra kwetsbaar was en niet kon praten, werd die belofte nog groter. Natuurlijk kenden we hem goed, konden we hem ‘lezen’ en wisten wat hij voelde en wilde. En natuurlijk wil je het beste voor je kind en wil je het vrijwaren van gevaren. Maar je beseft niet dat er altijd wat kan gebeuren, iets wat buiten je macht ligt. En als er dan iets gebeurt, doe je het uiterste om je kind te helpen. En dan besef je dat je je kind niet altijd tegen alles kunt beschermen. Niemand kan dat. Het gevoel van machteloosheid – dat je verder niets kunt doen om je kind te helpen, te redden - is onbeschrijfelijk. Dat heb ik eerder al willen uitdrukken in Tipota. Je hebt gefaald, je hebt je belofte niet kunnen houden. En dan ga je jezelf verwijten maken: wat als… Gevoelens van schuld (dat komt ook aan bod in The Art of Letting Go) en wroeging. Gelukkig zijn er dan ook stemmen die ervoor zorgen dat je niet gek wordt. Maar je kunt het ook niet meer ‘goedmaken'. Dan kun je alleen nog maar vragen om vergeving.  Dat is waar ‘I’m So Sorry’ over gaat. Het lied kun je beluisteren door op de paarse knop hieronder te klikken. De tekst kun je hier lezen.

Verf mijn rode deur zwart

Soms beschrijft een bestaand nummer perfect wat je gemoedstoestand was op een bepaald moment. ‘Paint It Black’, de classic van The Rolling Stones, gaat over de begrafenisdag, evenals ‘The Sun Still Shines’ dat ik zelf schreef. Het leven buiten gaat gewoon door, maar je bent zo verdrietig dat je geen kleuren kunt verdragen, alleen maar zwart. Verf mijn rode deur zwart, zingt Jagger. Maar er zitten meer treffende elementen in. De tekst vind je hier.
Muzikaal gezien heb ik het altijd raar gevonden dat de Stones er zo’n vrolijk upbeat ritme onder zetten. Ik wilde eens uitproberen hoe het zou klinken in een langzamer tempo en – zoals veel van mijn liedjes in Tribute to Joshua – zonder drums. Tekst en muziek passen zo beter bij elkaar, vind ik. Verder is mijn cover redelijk trouw aan het origineel, met Aziatische invloeden wat in de sixties hip was. Behalve de sitarachtige klank en de tamboerijn heb ik een dan moi (een Vietnamese mondharp die ik op Ibiza kocht) gebruikt. Ook heb ik geprobeerd de productie sixties te laten klinken, door gebruik van stemmige instrumenten als de e-bowed gitaar en de Mellotron-strijkers, en met plaatgalm op de stemmen, wat toen gebruikelijk was.

Ontferm u over ons

Nadat een geliefde overleden is, loop je verloren in het donker. Je hebt behoefte aan iemand die je bij de hand neemt en voor je zorgt, zich over je ontfermt. Dat gevoel wilde ik met een lied uitdrukken. Door het woord "ontfermen" werd dat gevoel voor mij gekoppeld aan een gezongen gebed in de katholieke liturgie: het Kyrie Eleison, dat “Heer, ontferm u over ons” betekent. Ik besloot derhalve er een Kyrie van te maken. De behoefte aan iemand die zich over je ontfermt, aan leiding en licht heb ik beschreven in het middengedeelte van de tekst.

Door voor een Kyrie-vorm te kiezen vond ik dat het lied ook muzikaal aan die conventies diende te voldoen, met meerstemmig koor en vraag- en antwoordspel (ik vind het leuk koorpartijen te bedenken en uit te voeren). Logisch is dat de instrumentatie erop aansluit, dus koos ik voor kerkorgel (2 registers) en klassiek gitaar. De laatste ook vanwege het feit dat ik een aantal Taizé-missen (waarin het begeleiden op gitaar gebruikelijk is, anders dan bij andere kerkelijke muziek) in de Jacobuskerk op gitaar mocht begeleiden. Ik wilde het geluid verder sacraal en ijl houden, dus heb ik geen bas gebruikt.

Een paar jaar geleden is in de Jacobuskerk het kerkorgel vervangen. Het oude werd gesloopt. Ik wist de hand te leggen op een klein orgelpijpje in G, als herinnering aan de kerk waar Joshua is gedoopt en vanuit is begraven. Door op het orgelpijpje te blazen en dat te samplen kon ik dat als orgelregister gebruiken (die waar het lied mee begint).
Opgedragen aan Joshua ter gelegenheid van zijn dertiende geboortedag.

Waar ben je nu?

Waar ga je heen als je overleden bent? Dus waar is Joshua nu? Daar zijn verschillende antwoorden op te geven. Die geef ik dan ook in het liedje ‘Where Are You?’, met ook heel persoonlijke observaties, ooit opgetekend in mijn zwarte boekje. Maar de kern is dat hij altijd bij me is, waar ik ook ga. Op de plaatsen waar we samen waren, denk ik aan hem, maar ook op nieuwe plekken: hij had erbij kunnen zijn. Maar hij is ook in me: in mijn hoofd met herinneringen en in mijn hart vol liefde, want de liefde stopt niet bij de dood. Het eindantwoord is dan ook: hij is overal. De tekst vind je hier.

P.S. Voor muzikanten: tellen jullie even mee? ;-)

Loslaten (1)

Elke ouder moet zijn kind loslaten, vroeger of later. Het gaat ook stukje bij beetje, bijvoorbeeld als je je kind voor een dag of twee in de week naar de kinderopvang brengt. Je bent dan niet de hele tijd meer bij elkaar.

Loslaten gaat ook over het bijstellen van je verwachtingen. Voordat je kind geboren is, droom je van zijn toekomst, dat hij later naar de universiteit gaat. Naarmate je je kind leert kennen, stel je je verwachtingen bij. Zo ook wij. Ook wij deden onze stapjes van loslaten, dat je kind niet meer de hele tijd bij je is, zij het ook vaak gedwongen door de situatie.

Het ultieme loslaten van je kind, wat de meeste ouders gelukkig niet mee hoeven te maken, ging voor ons wel plotseling en heel snel, maar ook stukje bij beetje. Ook rond zijn sterven en begrafenis waren er stadia van loslaten en afscheid nemen. Deze processen beschrijf ik in het lied ‘Had to Let You Go’.

Toch laat je je als ouder je kind nooit helemaal los. Normaal gesproken al niet, als het kind volwassen wordt en het huis verlaat. Ook dan blijft het altijd je kind. Maar ook als je gescheiden wordt door de dood, blijft het kind altijd een onderdeel van je, het blijft in je hart. De liefde voor je kind is blijvend, ook al is het er niet meer.

De tekst van het lied vind je hier.

Dit lied vormt het eerste deel van het tweeluik ‘Letting Go’. Het tweede deel vind je onder Loslaten (2) The Art of Letting Go (zie 22 maart 2015).

Vlinder

Als je in 'de wereld van overleden kinderen' terecht komt, kun je er op een gegeven moment niet meer omheen: de vlinder.
Sinds mensenheugenis is de vlinder het symbool voor metamorfose, voor een nieuw begin, wedergeboorte, wederopstanding. De levenscyclus van de vlinder - rups, pop, vlinder - symboliseert leven, dood en opstanding. In veel culturen worden vlinders geassocieerd met de dood. Het Griekse woord psyche betekent niet alleen vlinder, maar ook ziel. In de iconografie is de vlinder het symbool voor de ziel die het lichaam verlaat, of voor de opgestane menselijke ziel. Je ziet de vlinder daarom vaak op grafstenen.
De vlinder staat in hoge mate symbool voor een overleden kind. Daar wordt zijn korte leven verbonden met het korte leven van de vlinder; schoonheid wordt tegenover de kwetsbaarheid van het leven gezet. De symboliek maakt dat ik altijd aan Joshua denk als ik in onze tuin een vlinder zie fladderen. Het geeft ook troost: dit leven is slechts een fase, na de dood gaat het leven verder in een andere vorm. De beelden verwerkte ik in Butterfly. De tekst vind je hier.
 

Van deze song heb ik ook een videoclip gemaakt.

 

Mijn hernieuwde belofte

We wisten van niets. Carla was sneller in verwachting dan we verwacht hadden. De zwangerschap verliep goed. Op de echo die we bij 16 weken kregen, was niets bijzonders te zien. Ook de bevalling - op Tweede Paasdag - ging goed. Carla was super geconcentreerd, 'van de wereld', toen de geboorte zich aandiende. Door de positie die ik als aanstaande vader innam, zag ik als eerste dat er wat aan de hand was. Maar zag ik het wel goed? Een schisis? O.k. Maar wat zie ik aan zijn handjes? En toen ik zijn voetjes zag, was het wel duidelijk. Het is niet goed. Hoe moest ik Carla vertellen dat we een zoon hadden gekregen, die wat mankeerde? Ik voorvoelde dat het moeilijk ging worden, voor ons allemaal. Ik begon te huilen. Met 2 ambulances gingen we naar het ziekenhuis, één voor Joshua en één voor Carla en mij. Joshua werd daar nader onderzocht en kwam in de couveuse te liggen. Daar mocht ik hem voor het eerst vasthouden. En daar won mijn vaderliefde het van mijn verdriet. Ik had hem vooraf al beloofd voor hem te zorgen. Het drong daar tot mij door dat ik hoe dan ook zijn vader was. En ik hernieuwde mijn belofte aan hem dat ik voor hem zou zorgen. Hij had mij nodig, meer dan een gezonde baby, en ik zou er voor hem zijn. We zouden een moeilijke eerste periode doormaken, maar samen zouden we er we doorheen komen. Dat is het onderwerp van het liedje On the Day You Were Born. Klik hier voor de tekst. Klik op de pijl hieronder om het lied te horen.
 

Verlangen

Ik heb al geruime tijd niets meer geschreven voor mijn ode aan Joshua. Nu werd ik wel gegrepen door een bestaande song. Toen bedacht ik me dat ik ook wel een cover kon opnemen, omdat het past in het geheel. En omdat het zo treffend het verlangen uitdrukt.

Ik werd getriggerd door het nummer 'The Road to Babylon' van Manfred Mann's Earthband dat op het album 'The Roaring Silence' (1976) staat. Dat nummer is gebaseerd op het lied 'Babylon' van Don McLean van het album 'American Pie' (1971), dat weer gebaseerd is op de canon 'By the Waters of Babylon' van Philip Hayes en het eerste vers van Psalm 137. Dat beschrijft hoe de Israëlieten verlangen naar hun vaderland, terwijl ze in ballingschap leven in Babylon.
Ik vond het verlangen naar je vaderland een parallel hebben met verlangen naar iemand die er niet meer is. Je wil dáár zijn, maar het is onbereikbaar.
Dit is mijn interpretatie van de versie van Don MacLean, waarbij ik me voorstelde daar in Babylon te zijn. Muzikaal vond ik deze 3-stemmige canon ook een mooie vingeroefening.